پیش دبستان و دبستان پسرانه دولتی باقری منطقه 20

سلام پایان برای پایه هفتم و هشتم و نهم ساعت ۱۵ هستش و دوره دوم تا ساعت ۱۴ و ۳۰ دقیقه اما پنج شنبه هم دوره دوم مدرسه دارند
برخورد مسئولین واقعا بد هستش به نظرم شهریه ای که دادیم واقعا حیف شد من امسال دخترم رفت اما هفته سوم انتقالی گرفتم خانم طالقانی واقعا سر چیز های الکی گیر میدن مثلا اگه بخوای ساندویچ بیاری ممنوعه و حتما باید از بوفه خریدی باشی
امکانات رو نمیدونم والا به ما اول گفتن کارگاه پژوهش داره اما تا وقتی که تو مدرسه بودیم هیچی نبود دخترم همه طبقه هارو دید اما کارگاهی نبود
آنقدر سخت گیر بودن که بچه ها از سر استرس نمرات بسیار پایینی داشتن خانم جباری معلم ریاضی پیشرفته طوری استرس به بچه من داد که از پنج هفتاد و پنج صدم گرفت با اینکه درسش تو خونه عالیه
زبان هم که افتضاح همون اول ازمون گرفتن بچه ی منم هیچیییی بلد نبود
ورزش هم قرار بود والیبال باشه اما سه هفتس دارن نرمش میکنن برای گرم کردن یه لباس ندادن به بچه ها والا دارم گریه میکنم ۵۰ میلیون دادم آخر انتقالی گرفتم ۴۵ میلیون هم دادم این مدرسه گه هیچی
خواهش میکنم ثبت نام نکنید پول رو میریزید اشغال همه اش استرسه اون مشاور مسخره هم پور صادق فقط میگه درس واقعا اصلا نمیفهمم
مانلی محرر هستم حتما بگید راضی نبودم

با کمال تأسف تجربه دو سال حضور فرزندم در این دبیرستان به یکی از تلخ‌ترین اشتباهات زندگی من تبدیل شد.
1- فشارهای غیرعادی و خارج از حد تحملی که بر دانش‌آموزان وارد می‌شود، عملاً روح و روان بچه‌ها را به هم می‌ریزد.
2- من فرزندم را از دبیرستان مهدوی به روشنگران آوردم و بعد از دو سال نتیجه چیزی جز بیماری، اضطراب شدید و حملات پانیک نبود. بارها خودم را سرزنش می‌کنم و صد بار لعنت می‌فرستم به تصمیمی که گرفتم.
3- پس از بروز مشکلات و بیماری، به جای حمایت و همدلی، مدرسه عملاً به‌نوعی فرزندم را کنار گذاشت و فقط به فکر حفظ ظاهر و منافع خودشان بودند.
4- با سیاست گلچین کردن شاگردها، هدفشان تنها بالا بردن خروجی‌های خودشان است و هیچ توجهی به آینده واقعی و سلامت روانی بچه‌ها ندارند.
5- جلسات و نشست‌های این دو سال چیزی جز تکرار حرف‌های کلیشه‌ای و بی‌ثمر نبود.
6- همه چیز در این مدرسه در یک کلمه خلاصه می‌شود: درس و نمره. هیچ خبری از تربیت چندبُعدی، پرورش مهارت‌های اجتماعی، اخلاقی یا انسانی نیست.

این تجربه تلخ را نوشتم تا والدینی که قصد دارند فرزندشان را در چنین مدارسی ثبت‌نام کنند، با چشم بازتر تصمیم بگیرند. آینده و آرامش فرزندان مهم‌تر از هر اسم و عنوان مدرسه‌ای است.

با کمال تأسف تجربه دو سال حضور فرزندم در این دبیرستان به یکی از تلخ‌ترین اشتباهات زندگی من تبدیل شد.
1- فشارهای غیرعادی و خارج از حد تحملی که بر دانش‌آموزان وارد می‌شود، عملاً روح و روان بچه‌ها را به هم می‌ریزد.
2- من فرزندم را از دبیرستان مهدوی به روشنگران آوردم و بعد از دو سال نتیجه چیزی جز بیماری، اضطراب شدید و حملات پانیک نبود. بارها خودم را سرزنش می‌کنم و صد بار لعنت می‌فرستم به تصمیمی که گرفتم.
3- پس از بروز مشکلات و بیماری، به جای حمایت و همدلی، مدرسه عملاً به‌نوعی فرزندم را کنار گذاشت و فقط به فکر حفظ ظاهر و منافع خودشان بودند.
4- با سیاست گلچین کردن شاگردها، هدفشان تنها بالا بردن خروجی‌های خودشان است و هیچ توجهی به آینده واقعی و سلامت روانی بچه‌ها ندارند.
5- جلسات و نشست‌های این دو سال چیزی جز تکرار حرف‌های کلیشه‌ای و بی‌ثمر نبود.
6- همه چیز در این مدرسه در یک کلمه خلاصه می‌شود: درس و نمره. هیچ خبری از تربیت چندبُعدی، پرورش مهارت‌های اجتماعی، اخلاقی یا انسانی نیست.

این تجربه تلخ را نوشتم تا والدینی که قصد دارند فرزندشان را در چنین مدارسی ثبت‌نام کنند، با چشم بازتر تصمیم بگیرند. آینده و آرامش فرزندان مهم‌تر از هر اسم و عنوان مدرسه‌ای است.